blog

Choose a Category
  • King of the South

    เกาะเซาท์จอร์เจียเป็นบ้านหลังใหญ่ของเพนกวินราชานับแสนคู่ เสียงร้องกึกก้องของมันอบอวลทั่วทั้งหาดเมื่อเราเดินทางไปถึง เป็นบรรยากาศที่ยากจะลืม

    แม้ว่าพวกมันมีขนาดใหญ่เพียงอันดับสอง แต่เรื่องราวของพวกมันนั้นแตกต่างและน่าสนใจไม่เป็นรองใคร ด้วยระยะเวลาสืบพันธุ์ที่ยาวนานกว่า 14-16 เดือน และลูกเกิดใหม่ต้องพึ่งพาพ่อแม่จนอายุประมาณ 1 ปี เราจึงเห็นเพนกวินราชาทุกช่วงชีวิตอาศัยอยู่ในอาณานิคม

    การสืบพันธุ์ของเพนกวินราชาเริ่มต้นขึ้นเมื่อพวกมันเดินทางกลับขึ้นฝั่งเพื่อผลัดขน และออกเดินทางอีกครั้งเพื่อสะสมพลังงานสำหรับช่วงฤดูกาลหาคู่ที่กำลังมาถึง เพนกวินราชาสร้างครอบครัวโดยปราศจากรัง ทั้งตัวผู้และตัวเมียผลัดกันกกไข่เพียง 1 ใบบนขาทั้งสองข้างด้วยความระมัดระวังภายใต้สภาพอากาศสุดขั้ว ในขณะที่อีกตัวออกเดินทางอันยาวไกล ดำดิ่งสู่ก้นมหาสมุทรเพื่อหาอาหาร

    เมื่อลูกเพนกวินขนสีน้ำตาลเริ่มโตพอ ลูกๆ ต่างครอบครัวจะอยู่รวมกลุ่มกันคล้ายสถานอนุบาล โดยมีผู้ใหญ่คอยดูแลปกป้องในระหว่างที่ทั้งพ่อและแม่ของเด็กๆ ออกหาอาหาร ภายในชุมชนที่แน่นขนัดไปด้วยเพนกวินราชาวัยอ่อน พ่อแม่และลูกกลับมาเจอกันที่จุดนัดพบด้วยเสียงเรียกที่คุ้นเคย

    เพนกวินราชาบนเกาะเซาท์จอร์เจียคุ้นเคยกับการมาเยือนของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังอาณานิคมในแต่ละปี

    เพนกวินราชาอดอาหารประมาณ 1 เดือนในช่วงระยะพลัดขน

    เพื่อเปลี่ยนเป็นชุดกันน้ำสำหรับออกหาอาหารก่อนหาคู่

    อาณานิคมบนที่ราบซอลส์บรีของเกาะเซาท์จอร์เจีย

    เต็มไปด้วยเพนกวินราชาทุกเพศทุกวัยที่ปกคลุมหาดไกลสุดสายตา

    หิมะโปรปรายต้อนรับการกลับมาของพ่อแม่เพนกวินราชา

    ที่ออกเดินทางหาอาหารในมหาสมุทรนานนับสัปดาห์

    การตามหากันและกันที่เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรเป็นไปได้

    ด้วยเสียงเรียกเฉพาะของแต่ละครอบครัว

    พ่อแม่กินอาหารจำพวกปลาขนาดเล็กและปลาหมึก ย่อยมันเล็กน้อย

    เพื่อป้อนโดยการสำรอกใส่ปากลูกที่หิวโหย

    อันตรายที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ส่งผลกระทบกับลูกวัยอ่อนโดยตรง

    เพราะมันต้องพึ่งพาอาศัยพ่อแม่ในการมีชีวิตรอด

    นกสกัวคือนักล่าที่หากินอยู่ภายในสถานอนุบาล

    พวกมันคอยซุ่มขโมยไข่ และโจมตีลูกเพนกวินราชาวัยอ่อน

    ลูกอ่อนที่สมบูรณ์สามารถอดอาหารได้นานกว่า 3-5 เดือน

    หลังจากนั้นมันต้องได้รับอาหารโดยด่วนเพื่อมีชีวิตรอด

    เพนกวินราชาที่รอดชีวิตจะกลับมาบ้านที่มันเกิดในอาณานิคมแห่งนี้อีกครั้ง

    เพื่อดำรงเผ่าพันธุ์สืบไป

  • first glimpse of B4

    It was Day 3 and we had spotted 3 polar bears so far. One a day is pretty good. After drifting away from the iceberg that B3 was on, we heard Adam speaking Swedish on the radio. Apparently while the crew were securing the ship onto the ice, there was a bear swimming in the water near the ship. 

    We watched her swim from the ship and go around to our right to the iceberg with the carcass where the male bear B3 was guarding it. We kept our distance from her as we didn’t want to approach a swimming bear by a zodiac for safety. She swam from left to right towards that iceberg. 

    She finally landed on one of the icebergs nearby on the left side. Also she did what polar bears do best, rolling on her back for good scratch after shaking water off her fur. After a good rub on the ice, she really looked at us while that male was still sleeping. 

    Seeing her on the iceberg gave us an opportunity to sex her. She was a healthy female. She had a scar on the left side of her hips. It wasn’t long until she decided to take off. I wasn’t sure why she swam away so quickly as she seemed to be quite relaxed. My best assumption is that there were too many things going on at that moment. She may want to feed on the carcass but B3 was on it and on top of that there was us, a big floating thing in the water. Off she went, going about in her element. We left her alone and went back to the ship. It was about quarter to 7 in the evening. We were all pretty excited from the experiences and of course a bit tired from a restless day so far.

  • king of the Arctic

    I heard “polar bear on the ice!”. I quickly dressed up and headed upstairs. Then I heard “zodiac! dry bag!” from Janet. She and Magnus spotted the bear from the bridge. The bear was on an iceberg with his kill. Off we went, cruising and drifting among the ice floe in hope of not driving the bear off the ice. 

    B3 was a big male with scars, rough life I think. His face was painted with fresh blood after feeding on a dead seal. He was resting on the ice near his food. Once he smelt us, he raised his head and then rolled on his back for a good rub. Finally he sat up to have a really good look at us. He did not seem to be bothered about us being there at all. He walked to the carcass and later on he marched to the edge of the iceberg and posed for us. We were so close to him. Too bad I did not think of using my wide angle as I was too excited about everything that had been going on. I wish I took my eyes off the viewfinder and really looked at him, the king of the Arctic.

  • the bear colin spotted

    It was a quarter to 8 when I decided to get up. I was contemplating for a little while whether I would go take a shower now before breakfast or just go out and see the situation outside. Still being indecisive, I went to the toilet and half way through I heard Adam knocking on the door saying we spotted a polar bear then half a second later Colin came into the room and said he was the one who spotted the bear.

    I quickly layered myself with a fleece and down jackets and headed upstairs to gear up. I didn’t even have time to brush my teeth. Never mind I thought, my face would be covered by windstopper buff anyway. I didn’t know which direction the bear was coming toward the ship but once I stepped outside, he was right there close enough for me to see him with my own eyes. He was marching toward us, sniffing the air to sense what’s going on around him and finally he laid down. He was yawning a lot and Adam later said that it was a sign of being unsure. He wasn’t so sure about what we were which made him a bit edgy.

    The air was cold this morning. It was bright but cloudy. It was completely white everywhere I looked. What a tough terrain the polar bears are in. They are the top predators in this harsh environment. It was truly privilege to see them in the wild.

    Colin was on the top deck and he finally came down as the bear was still resting in the distance. He was about to go have breakfast but I stopped him from going down. Not sure why I asked him to stay but it was obviously a good call. The bear got up and carried on marching to check us out. I was on the bow. Most of us were there, I moved to the left side to get a better view of him. He stopped by a puddle sniffing the water that provided a perfect reflection. He was so close to us but then suddenly without any known reason, he got spooked and ran away. We were looking at each other in shock of what just happened. We heard nothing. No one really moved to drive him away. It was just bizarre.

    Adam later said that we didn't do anything wrong. We were all calm and quiet but the bear was quite nervous by his body language. Too bad we couldn’t spend longer time with him but he was such a cute healthy male. On top of that he is a virgin, which means no tracking collar or earrings (aka tags).

  • life on m/s stockholm #2

    This trip to Svalbard was not just about finding polar bears. There is so much more that Svalbard has to offer. Fortunately we found many polar bears and often we felt quite tired as we had restless days out photographing them.

    The only thing we could do was to download, back up and then get some rest. We did not know when we would hear the "Polar bear incoming!" call again.

    Captain's log

    Mary catching up with her diary after multiple long days.

  • life on m/s stockholm #1

    We were onboard M/S Stockholm, a classic icebreaker built in 1953 for the Swedish National Maritime Administration, for 11-day in Svalbard archipelago. There were 12 of us along with our trip leaders, Andy and Adam as well as another 7 crews inculding the captain.

    Meet our exceptional guide of polar region, Adam Rheborg

    There are polar bear sign everywhere we were in Svalbard as it's stated Gjelder hele Svalbard in Norwegian. It simply means polar bear applies to all of Svalbard.

  • journey north

    As expected, the journey North to the pack ice was rough along the West coast as we were exposed to the swells from the residual storms in the Arctic Ocean. I skipped breakfast the first morning as I heard sounds of china hitting the floor as we rolled.

    It was so nice to be out on the zodiac amongst glacial ice to help get over the sea sickness.

    Once we turned the West corner of Spitsbergen, the wind died down and was kind enough to let us cruise peacefully on our journey North. 

    The M/S Stockholm was built in 1953 for the Swedish National Maritime Administration and is a classic icebreaker. She sliced through the ice sheets effortlessly and we finally reached the pack ice before lunch. As the ice sheets parted or overturned, the gulls and kittiwakes were on high alert and dive bombed the fish that were unexpectedly exposed near the surface.

    Apart from enjoying bird activity on the main deck, we spotted our first bearded seal resting on an ice sheet. Some bearded seals, like this one has a reddish brown face which is from the benthic sediments when they feed. They are quite skittish and they have a good reason for such behavior. They are one of the primary food sources for polar bears. It was certainly a good sign seeing bearded seals around, don't you think?

  • go staffordshire #2

    Run 21.1KM

    ออกวิ่งมาตามทางแคบๆ มีคนคอยเชียร์สองข้างทาง กองเชียร์ใกล้ชิดมากประหนึ่งเส้นทางปั่นใน ตูเดอฟร่อง จริงๆนะ ไม่ได้เว่อร์ คือเป็นทางแคบระยะจับเราได้เลยแบบไม่ต้องเอื้อมเลยอ่ะ อบอุ่นมาก การวิ่งรอบแรกของโน้ตจะปะปนได้กระทบไหล่กับนักวิ่งขาแรง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรอบสุดท้ายของพวกเค้า เราจะต้องวิ่งกัน 3 รอบๆละ 7 โล จะจบ 3 รอบก็ต้องเก็บยางมัดผมให้ได้ 3 เส้น จุดให้น้ำที่นี่มีเยอะมาก แต่ละจุดมีน้ำเปล่า เกลือแร่ โค้ก และเจล มีจุดนึงของทุก lap จะมีกล้วย

    Lap 1 (7KM)

    โอเค กลับมาเรื่องการวิ่งของโน้ตบ้าง ออกตัวไปแบบยิ้มๆ โดนนักวิ่งจริงจังวิ่งผ่านไปแบบฟิ้วๆๆๆๆๆๆ ทางก็แคบมาก แถมยังแบ่งเป็นเลนสวนกั้นด้วยกรวยยางในช่วงแรก โน้ตเองก็ชิดซ้ายโลด สงสารคนอยากทำเวลา คือจะบอกว่าคนที่นี่วิ่งโคตรเร็ว เห็นแซงๆเราไปเนี้ย ตอนนั้นโน้ตวิ่งอยู่ pace 6 โดยไม่รู้ตัว คือฝูงชนเชียร์กันจริงจังจนลืมตัวบ้าจี้วิ่งเร็วตามเค้าไปด้วย ซึ่งก็ตามไม่ทันนะคะ โดนแซงอย่างต่อเนื่อง ดูนาฬิกาตัวเองแล้วตกใจ เฮ้ย วิ่งแบบนี้ไม่จบแน่นะเธอ พยายามลดความเร็วลงมา เพื่อออมแรง กระจายแรงไว้ แต่ก็ยังวิ่งเร็วกว่าที่ควรจะเป็นอยู่ดี รวมความคือโดนมวลชนกดดัน 555 วิ่งๆไปเลาะขอบซ้ายไป ช่วงแรกเป็นการวิ่งใน Shugborough Estate ซึ่งสมัยก่อนคงเป็นบ้านของผู้ดีเก่าซักครอบครัวนึง ปัจจุบันเปิดให้ประชาชนเข้าได้ ที่กว้างใหญ่มากกกกก มีสวน มีทุ่ง มีป่า มีต้นไม้ยักษ์ มีวัวไก่แกะแพะม้า มีฟาร์มสาธิต มีพิพิธภัณฑ์ คือเป็นที่สันทนาการของครอบครัว ประมาณนั้น โน้ตวิ่งไปก็ชมนกชมไม้ชมสวนไป มีช่วงนึงที่ชอบมากคือทางด้านซ้ายเป็นน้ำ น่าจะเป็นแม่น้ำ Trent ข้ามฝั่งไปมีวัวมากมายในทุ่งดอกไม้ rapeseed สีเหลืองๆ น่ารักมากกกกกก เพลินสุดๆ โน้ตยังคงวิ่งไปแบบเร็วเกินควรอยู่ในรอบแรก แฮ่กๆ ผ่านทะลุที่ดินผู้ดีเก่านี้ เราก็จะวิ่งผ่านสะพานหินแคบๆข้ามแม่น้ำเข้าสู่ชุมชนผู้อยู่อาศัยปัจจุบัน ลงสะพานปุปก็ขึ้นเนินเล็กๆ มีคุณตำรวจยืนยิ้มพร้อมพูดว่า Well done! แล้วพอลงเนินก็มีคุณลุงคุณป้ารอเรียกชื่อให้กำลังใจ คือที่ bib จะมีชื่อและธงประเทศอยู่ ของโน้ตป้าคงงงๆ ไม่กล้าอ่าน 555

    สะพานหินข้ามแม่น้ำ Trent

    วิ่งที่นี่กำลังใจดีมากตลอดเส้นทาง โน้ตเองก็ไม่เคยไปวิ่งจอมบึง หรือโอซาก้า แต่ก็คิดว่าน่าจะอารมณ์คล้ายๆกัน ถึงแม้เค้าไม่สามารถเอาอะไรให้เรากินได้ แต่เค้าก็ออกมาเชียร์กันจริงจัง มีการประดับบ้านด้วยธง (อาจจะเป็นเพราะวันเกิดควีน E ด้วยก็เป็นได้) แต่ไม่รู้แหละเค้าออกมากันเยอะมาก มีคุณป้าตะโกนเชียร์โน้ตว่า “Well done, young lady! You can do it as well as men!” คือมั่นใจว่าเชียร์โน้ต เพราะที่แซงไปมีแต่ผู้ชายหุ่นนักกีฬา ช่วงผ่านคุณป้าคนนี้เป็นช่วงที่เนินโหดสุด เนินชันแอบซึม เพราะขึ้น ขึ้น แล้วก็ขึ้นไปเรื่อย เนินยาวมากกกก เมื่อถึงยอดเนินก็มีซุ้มน้ำ 3 อย่างเช่นเดิม เพิ่มเติมคือห้องน้ำเคลื่อนที่ พอช่วงขาลงก็มีกลุ่มวัยรุ่นเปิดเพลงปลุกใจ พ่อหนุ่มผมยาวพูดกับโน้ตว่า “You’re doing great! Keep smiling!” เห็นมั้ยกำลังใจเหลือล้น

    ช่วงขาลงนี้ฟินสุด คือกองเชียร์มาทั้งหมู่บ้าน ลูกเล็กเด็กแดง ลุงป้าน้าอา มากันทั้งตำบล สั่นกระดิ่งวัว ตีลูกโป่ง คือแบบครึกครื้นมากกกก เด็กยืนคอย hi5 กันตลอดทาง น่าร้ากกกกก หลังจากผ่านหมู่บ้านนั้นก็ทะลุใต้ทางรถไฟ วิ่งๆไปซักพักก็เริ่มเข้าสู่ประตู Shugborough อีก แต่อย่างที่บอก ที่ดินนี้กว้างมาก เราผ่านดงป่าอยู่ช่วงนึง บนสภาพพื้นที่เป็นดินดำปี๋เหนียวๆหนึบๆเละๆ พร้อมก้นจ้ำเบ้าตลอดเวลา เสร็จแล้วก็เริ่มเข้าสู่ทางปกติที่ยังคงเปียกชุ่ม ก่อนรับยางมัดผมเส้นแรกก็มีซุ้มน้ำพร้อมกล้วย แล้วก็เริ่มเข้าเส้นทางที่คู่กับทางจักรยาน ที่ยังคงมีนักกีฬาปั่นเข้ามาประปราย

    ตอนวิ่งจะพิเศษที่สุดในทั้ง 3 กีฬา ตรงที่มีมุมจุด personal needs เป็นจุดที่เรารับความช่วยเหลือจากคนนอกได้ ลิ่นบอกว่าจะมารอที่นี่ แต่ยังงงอยู่ว่าจุดนี้มันอยู่ตรงไหนนะ สรุปผ่านไปรอบแรกแบบไม่เจอลิ่น ตอนนี้ฝนหยุดแล้ว เริ่มอยากถอดเสื้อฝนที่ใส่มา ทำไงดีล่ะ หาลิ่นไม่เจอ ไม่ไรรอรอบสองอีกทีละกัน วิ่งๆไปเรื่อยๆ pace เริ่มช้าลงตามสภาพ วิ่งๆไปก็มีแต่คนที่แซงไปถามว่า “How come you look so clean?” ก็ตรูช้า พร้อมวิ่งหลบแอ่งน้ำโคลนไง เลยยังไม่สกปรกมากไงคะ คือทางมันเป็นทางดินๆสีทรายๆแบบบดอัดแน่นเป็นทางเดินระหว่างสวนที่เป็นสนามหญ้าทั้ง 2 ด้าน พอฝนตกมันก็กลายเป็นโคลนดินเปียกๆดีดขึ้นขาน่ะ

    Lap 2 (14KM)

    ผ่านไปได้ 1 รอบด้วยอาการจุกเสียดด้านขวา และเพิ่มมาด้วยอาการปวดหัวตุบๆ สงสัยเพราะหัวเปียก หรือหมวกรัด เริ่มขยับหมวกใหม่ให้คลายขึ้น แล้วก็พยายาม jog ต่อไป คราวนี้โน้ตรู้แล้วว่ายางสีไหนหมายถึงอะไรหลังจากวิ่งไปรอบแรก ซึ่งเค้าแบ่งทางเข้ารับยางชัดเจนมาก 1, 2 และ 3 รอบแรกโน้ตได้สีน้ำเงิน และเห็นสีอื่นๆ ตามช่อง lap อื่นๆ คือ เขียว และแดง อาสาสมัครท่างยางออกให้เราเอามือสวมเข้าไปได้ง่าย แล้ววิ่งต่อเนื่องไปแบบไม่เสียเวลา คือ pro มากค่ะ โน้ตเริ่มสังเกตนักวิ่งคนอื่นๆ ส่วนใหญ่จะขาดแค่แดง ถ้าเห็นใครมีแค่น้ำเงินโน้ตก็จะแอบดีใจว่ามีเพื่อนละ รอชั้นด้วยนะ แต่เค้าก็วิ่งลิ่วๆๆๆๆปลิวไปแบบไม่ใยดี จ๋อย

    รอบ 2 คุณตำรวจ และลุงป้าก็ยังอยู่ เพลงปลุกใจก็ยังอยู่ แต่คราวนี้ขอเดินขึ้นเนินนะคะ อาการจุกเสียดยังไม่หาย แล้วพอลงเนินที่มีกองเชียร์เนื่องแน่นก็ยังคึกคักเหมือนเดิม แต่คราวนี้มีสาวใหญ่ใส่ชุด cheerleaders มาเสริมทัพ ตลกอ่ะ แต่ก็น่ารักมาก ดีนะที่เป็นทางลงเนินเลยวิ่งตามเสียงเชียร์ได้ จะเขินมากถ้าเดินตอนเค้าพยายามกรีดร้องเชียร์เรา 555 รอบสองผ่านไปแบบยากเย็นเหมือนกัน มีเดินบ้าง วิ่งบ้างเมื่อมีกองเชียร์ 555 หัวก็ยังเต้นตุบๆๆๆ กล้วยตากที่พกมาก็กินหมดไปตั้งแต่รอบแรก หรือเรากำลังแรงจะหมด ปกติโน้ตจะไม่รับน้ำหรือกินอะไรเท่าไหร่ระหว่างแข่ง เพราะกลัวจุก แต่วันนี้ก็แทบไม่ได้กินอะไรเลย คงต้องกินอะไรบ้างแหละไม่งั้นอาจจะไม่จบ

    หลังจากรับยางเส้นที่สอง ยังลุ้นว่าจะได้ถอดเสื้อกันฝนมั้ย ตอนแรกแอบคิดว่าถ้าเราถอดวางไว้ซักที่ก็คงไม่หายหรอก แต่ก็ต้องหาทางแกะรอยกลับมาเอา แต่เอ่ะ ไม่ได้สินะ มันจะถือว่าเราทิ้งขยะ ที่นี่ตลอดทางปั่น และวิ่ง จะมีจุด Litter zone สำหรับให้ทิ้งขยะ ถ้าเราทิ้งนอกเหนือจากโซนนี้ เราจะโดนเรียกไปปรับทัศนคติที่เต้นท์ มีการเซ็นชื่อรับทราบการตักเตือนจริงจัง แต่ถ้ายังดื้อแล้วโดนเตือนอีกเป็นครั้งที่ 2 ก็จะโดน penalty นั่งสงบนิ่ง 5 นาที มันเป็น 5 นาทีอันยาวนาน ที่ห้ามทำอะไรเลย ห้ามเกาตูด ห้ามแคะขี้มูก ห้ามตด จริงนะ เค้าบรี้ฟมาแบบนี้จริงๆ ถ้ามีครั้งที่ 3 ก็หมดสิทธิ์แข่งต่อ เข้มงวดมากค่ะ

    อาการเสียดด้านขวาก็ยังอยู่ jog ไปก็บีบตรงที่เสียดไป มีนักวิ่งสาวถามอาการว่าเป็นอะไรมั้ย มีน้ำใจจริงๆ พอไหวค่ะ ยูไปเลย ขอบคุณมากนะ โน้ตก็ย่องแย่งต่อไป ลุ้นไป ว่าลิ่นจะมารอมั้ยรอบนี้ ช่วงเข้าใกล้บริเวณเส้นชัยก็เห็นป้าย personal needs ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบแรก แล้วก็เห็นลิ่นโบกมือคอยอยู่ โน้ตก้าวออกจากทางวิ่งเพื่อไม่ใช้เกะกะนักกีฬาคนอื่น ฝากเสื้อกันฝนแขนยาวไว้ให้ลิ่น แล้วก็ขอเยลลี่ 1 เม็ดเพิ่มพลัง แล้วก็ออกวิ่งต่อ อีกรอบนึงเท่านั้น สู้!

    Lap 3 (21.1KM)

    รอบนี้เหลือชุดสวยงามที่ซ้อนไว้ข้างใน เหลือแค่ต้องถอดเสื้อกล้ามตอนก่อนเข้าเส้นชัย โน้ตลอง fitting มาแล้วในคืนก่อนแข่ง กางเกงวิ่ง Soas ขาสั้นที่เอวไม่ต่ำมากจะช่วยปิดพลุ้ยด้านข้าง แถมมี bib มาช่วยปิดยุ้ยด้านหน้าเมื่อใส่คู่กับ sport bra อีก สบาย! มั่นใจ! พร้อมเข้าเส้นชัย! (ทั้งนี้ในวันที่เขียนยังไม่เห็นรูปของตัวเองนะคะ) โอเค ชุดพร้อม นุ่งน้อย ห่มน้อย สวยงามตามท้องเรื่อง แต่! ห้ามเดินแล้วสินะ ไม่งั้นหนาวแน่! กร้ากกกกก

    ผ่านสะพานหินแคบข้ามแม่น้ำ Trent เป็นรอบสุดท้าย มีช่างภาพรออยู่ที่ปลายสะพาน แต่นางมัวแต่เหม่อมองวิวแม่น้ำ เฮ้ย ถ่ายด้วยดิคะ ชุดใหม่นะ เงินก็จ่ายค่าภาพไปล่วงหน้าแล้วนะ แค่เป็นคนท้ายๆเอง อย่าเพิ่งชิวดิ โน้ตไม่รู้ทำไง ใช้วิธีวิ่งดังๆ แบบลงแอ่งน้ำให้มันมีเสียง แจะๆ สุดท้ายนางหันมา แต่ไม่รู้ยังเป็นระยะถ่ายทันมั้ย ทันเถอะ จ่ายเงินไปแล้วววววว คุณตำรวจยังอยู่ ลุงป้ายังอยู่ ถามโน้ตว่าอีกกี่รอบ โน้ตตะโกนตอบไปด้วยความภาคภูมิใจ รอบสุดท้ายแล้วก่ะ

    สิ่งที่ทำให้โน้ตกลัวที่สุดในการวิ่งระยะไกล คือการเห็นคนเดินสวนทยอยกลับบ้าน ทั้งคนมาเชียร์และนักกีฬา มันหดหู่ห่อเหี่ยวใจไงไม่รู้ รอด้วยไม่ได้หรือไง เค้าเหงาาาาา แต่หมู่บ้านนี้ไม่ไปไหนค่ะ หมู่บ้านแห่งความสุขยังเนืองแน่นด้วยกองเชียร์ เหมือนกองเชียร์จะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ โน้ตรู้สึกว่าเสียงเพลงเริ่มดังขึ้น โน้ตเริ่มทำมากกว่าวิ่งไปยิ้มไปด้วยการวิ่งไปยิ้มไปเต้นไปเบาๆ 555 คนน่ารักมาก ประทับใจสุดๆ เด็กๆที่ได้ hi5 กับโน้ตก็ดูปลื้มอกปลื้มใจ โอ้ย น่ารัก

    โค้งท้ายๆแล้วก่อนเข้าไปรับกล้วย และต่อด้วยยางมัดผมเส้นที่สวยที่สุดในสามโลก มีนักไตรหนุ่มหล่อๆผลักจั๊กกลับบ้านกัน 2-3 คน เค้าหยุดยืนดูตรงทางเลี้ยวที่โน้ตกำลังเดินมาสวยๆ แล้วเค้าก็เริ่มตะโกน(เชียร์) “Why are you walking! You are almost there! You can do it! Go!” คือขำอ่ะ โน้ตตะโกนไป เออๆ กรูขอโทษ วิ่งก็ได้ พอโน้ตเริ่มวิ่ง ทุกคนก็เชียร์กันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหนุ่มๆนั้น แล้วอาสาสมัครจุดให้น้ำ คือดีอ่ะ แล้วโน้ตก็ได้ยางเส้นสุดท้าย แล้วก็มีเนินซึมๆจิ๋วๆ พอเริ่มลงเนิ่นมีอาสาสมัครมาให้กำลังใจ ประมาณว่า ไปเรื่อยๆ ตอนนี้ลงเนินตลอดทางจนเข้าเส้นชัย สู้ๆ ช่วงอีกโค้งก็มีอาสาสมัครเซิ้งกันเมามัน ทำโน้ตเซิ้งเบาๆไปกับเค้าด้วย ก่อนเข้าเส้นชัยจะมีทางที่ถูกขนาบด้วยทุ่งโล่งๆ โน้ตเลยถอดเสื้อกล้าม จัดขอบกางเกง จัดระเบียบ bib ทบทวนสิ่งที่เตี๊ยมกับลิ่นไว้ ทบทวนท่าเข้าวิน อย่าลืมแขม่วพุง อย่าลืมเกร็งกล้ามตอนยกแขน จำได้ ทำได้ ยกเว้นอี bib นี้มันยับยู่ยี่จังฟะ ไม่ไรไปต่อ

    โดนจับ(ภาพ)ได้ว่าแอบถอดเสื้อ ฮาาา

    เสียงโฆษกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มองเห็นลิ่นที่มารอวิ่งเข้าเส้นชัยพร้อมกัน หันไปบอกลิ่น อย่าเร็วมาก ไม่ไหว ฮาาาา คือตอนแรกโน้ตบอกว่าโน้ตจะ sprint เข้าเส้นชัย ลิ่นเลยสับเลย สุดท้ายไม่ไหว 555 โฆษกประกาศเลข bib 2613 แล้วเราก็เข้าเส้นชัย เย้!!!!!!!!!!

    ภาคจบ 70.3

    ก่อนอื่นขอรายงานสภาพตัวเองหลังเข้าเส้นชัยก่อน

    ลองนึก(ส)ภาพ โน้ตเดินกระย่องกระแย่งพาร่างที่โดนห่อด้วย space blanket สีเงินๆทองๆ มาทรุดตัวลงบนเก้าอี้พลาสติก เดินต่อไม่ไหว หัวจะระเบิด เริ่มคลื่นไส้ กินอะไรไม่ลง ลิ่นไม่กล้าแม้กระทั่งถ่ายรูปโน้ต ลิ่นมาบอกทีหลังว่ากลัวโดนด่า ลิ่นเอาอะไรมาให้ก็กินไม่ลง จิบได้แต่น้ำ ตอนนั้นอยากนอนอย่างเดียว โน้ตไล่ให้ลิ่นไปเก็บของเพราะอยากกลับบ้านแล้ว นางก็ลังเลเพราะกลัวโน้ตสลบอยู่คนเดียว โน้ตบอกไหวๆ รีบไปเหอะ อยากนอนราบแล้ว พอลิ่นไป โน้ตฟุบหน้าลง มีเจ้าหน้าที่เดินมาถามว่าโอเคมั้ย เค้าไม่ไว้ใจ บอกว่าจะตาม medic มาดูอาการให้ ไม่ถึงครึ่งนาที เจ้าหน้าที่ปฐมพยาบาลสุดหล่อก็เดินมาสอบถามอาการ ขอเอาตัวหนีบมางับนิ้วชี้โน้ต คาดว่าน่าจะวัดระดับออกซิเจน แล้วเค้าก็ว่าโน้ตโอเค ให้พยายามกินให้ได้ กินน้ำเยอะๆ ถ้ามีอะไรก็เรียกเค้า หรือไปหาเค้าที่ด้านนอกเต้นท์

    ระหว่างรอลิ่นก็พยายามพยุงตัวลุกขึ้นไปเอาน้ำร้อน ไม่ใช่ไรหรอก จะเอาแก้วมารองเผื่ออ้วกแตก กลับมานั่งพักที่เดิม หลายคนที่เดินผ่านร่างสะบักสะบอมของโน้ตต่างกล่าวแสดงความยินดีให้กำลังใจกันและกัน มีนักกีฬาผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาถามว่าอยากกินอะไรมั้ย จะเอามาให้ เอาน้ำมั้ย ต้องพยายามกินนะ รู้ว่ามันกินไม่ลงแต่ก็ต้องพยายาม เราก็บอกโอเคค่ะ แต่นางก็ถามหลายรอบให้ชัวร์ก่อนเดินจากไป แล้วซักพักก็เห็นผู้หญิงเดินหน้าจ๋อยมา แล้วก็นั่งลงร้องไห้ เดาเอาว่าร่างกายเค้าคงไม่ไหวแล้ว เลยต้องหยุดวิ่งรอบสุดท้าย เพราะโน้ตไม่เห็นยางเส้นแดง และเหรียญ finisher คือสงสารเค้ามาก อยากเข้าไปกอด แต่กลัวไปอ้วกใส่เค้า บรรยากาศมันอีโมมาก สุดท้ายลิ่นก็กลับมาหา เห็นหน้าลิ่นแล้วก็ร้องไห้เลย คืออ่อนแอมาก ดีใจที่จบ แต่ก็บอกว่าไม่เอาแล้วนะ ไม่เอาแล้วววว

    ลิ่นบอกว่าจะแบกโน้ตขึ้นหลัง แต่โน้ตพอเดินไหว เราเลยพยุงกันไป เดินกลับขึ้นรถท่ามกลางสายฝนและโคลนตม ไม่มีอารมณ์จะดูอะไรทั้งนั้น ขนาดลิ่นบอกว่าถุงใส่เวทสูทโน้ตไม่กลับมาด้วย หายไปไหนไม่รู้ โน้ตยังไม่รู้สึกไรเลย ช่างมัน ของนอกกาย กูจะตายอยู่แล้ว ฮาาาา กลับขึ้นรถไปนอนยาว ระหว่างทางมีตื่นมาอ้วก 2 รอบ โชคดีนะพกแก้วกลับขึ้นรถมาด้วย

    กลับเข้าที่พักก็ยังคงอ้วกอย่างต่อเนื่อง แทบจะกอดโถส้วมนอน ปวดหัวร้าวไปหมดแทบจะระเบิด นอนก็ไม่หลับ กินอะไรไม่ลง กินได้แต่น้ำแต่สุดท้ายก็อ้วกออกมาหมด ตอนนี้คิดถึงโจ้กร้อนๆที่ไทย คิดว่าที่เป็นหนักขนาดนี้ เพราะกินไม่พอ ร่างกายขาดสารอาหารขั้นรุงแรง จนสุดท้ายร่างกายปฏิเสธทุกอย่าง ไม่รับอะไรที่โน้ตพยายามเอาเข้าร่างกายเลย

    ระหว่างนอนพะงาบๆ ลิ่นเข้าครัวไปทำซุปไข่ให้ ฝีมือดีเลยนะ อร่อย กินแล้วรู้สึกดีขึ้น แล้วก็เริ่มหลับไป

    ตื่นมาอีกทีประมาณ 6 โมงเช้า อาการดีขึ้นเยอะ แต่ยังมีปวดหัวนิดๆ แล้วก็เริ่มหิว จำไม่ได้ว่าเราคุยอะไรกัน แต่ลิ่นมาบอกทีหลังว่าโน้ตพูดว่า คราวหน้าขอว่ายน้ำแบบไม่หนาวนะ..... ห่ะ อะไรนะ ไหนว่าไม่เอาแล้ว 55555555

    โน้ตว่าคนที่นี่ส่วนใหญ่ทุ่มเท และจริงจังมากกับกีฬานี้ ไตรกีฬาไม่ใช่ trend มันคือเป้าหมายที่ทุกคนมุ่งไปด้วยความทุ่มเท และการมีวินัยในตัวเอง สนามนี้พูดเลยว่ามีแต่คนว่ายน้ำดี ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีท่าว่ายสวยงามอย่างนักว่ายน้ำ แต่รู้เลยว่าทุกคนตั้งใจและผ่านการซ้อมมาอย่างดี เจ้าหน้าที่ อาสาสมัคร กองเชียร์ทั้งที่มากับนักกีฬา และคนในชุมชน ทุกคนน่ารักมาก อยู่เชียร์ให้กำลังใจกันจนหยดสุดท้าย ดูแลกันทั่วถึงตลอดงาน ทุกคนใส่ใจ รู้จริง และภูมิใจในงานที่ตัวเองทำ ดีใจที่ได้มางานนี้ และได้ร่วมแข่งกับทุกคนที่มีใจเป็นนักกีฬา เก่งมากเลยทุกคน!

    สุดท้ายโน้ตขอชื่นชมทุกคนที่กัดฟันใช้ใจต่อสู้กับร่างกายของตัวเองจนหยดสุดท้าย โน้ตทำแค่ 2 อย่างก็ยังสะบักสะบอมขนาดนี้ ขอชื่นชมจากใจจริง ว่าทุกคนมีจิตใจแข็งแกร่งมากๆ การได้พาตัวเองออกมา และตั้งใจซ้อมเพื่อการแข่งขัน ก็ถือว่าเราสำเร็จไปขั้นนึงแล้ว ถึงป้าคนนั้นจะไม่จบ และเสียใจในวันนี้ แต่โน้ตเชื่อว่าลึกๆเค้าก็ต้องภูมิใจว่าเค้าได้ทำดีที่สุดแล้ว การตัดสินใจหยุดในเวลาที่ควรหยุดมันยากกว่าที่คิดนัก โน้ตเข้าใจ

    สรุปอีกนิดก่อนจบ

    IM70.3 Staffordshire ทีม nanagonana ทำเวลาอยู่ที่ 7:04’23

    Swim 1.9KM

    ตามนาฬิกา ระยะทาง 2.6 กิโล เวลา 40:40min นาที Pace 1:34/100m

    ตามเวลา IM ระยะทาง 1.9 กิโล เวลา 40:30min นาที Pace 2:07/100m 

    Bike 90KM

    ตามนาฬิกา ระยะทาง 90.4 กิโล เวลา 3:19hrs ชั่วโมง Av 27.2km/h

    ตามเวลา IM ระยะทาง 90.0 กิโล เวลา 3:28hrs ชั่วโมง Av 25.9km/h

    Run 21.1KM

    ตามนาฬิกา ระยะทาง 21.34 กิโล เวลา 2:49’30 ชั่วโมง Pace 7:56/km

    ตามเวลา IM ระยะทาง 21.10 กิโล เวลา 2:49’21 ชั่วโมง Pace 8:01/km

    ปล. การไม่กินคือหายนะ โน้ตกินไปแค่น้ำมะพร้าว 1 ขวด กล้วยตาก 3 ซอง พิซซ่า 1/2 ชิ้น เยลลี่ประมาณ 5 เม็ด กล้วยจริง 1 คำ บวกน้ำ เกลือแร่ และโค้ก ซึ่งไม่พออย่างแรง อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

    ปลล. เมื่อวันอังคารทางผู้จัดบอกว่าเจอเวทสูทโน้ตแล้ว วันนี้กลับบ้านมาก็มีพัสดุมารอที่บ้าน ของอยู่ครบ เย้

    ปลลล. ได้ภาพจาก finisherpix มาทั้งหมด 38 ภาพ ตกราคาภาพละประมาณ 1 ปอนด์

    ปลลลล. ตั้งใจซ้อมกันนะ ไปแข่งที่ไหนมาเล่าให้ฟังกันบ้าง (รวมหมดที่โน้ตพ่นมาสิริรวม 7 หน้าเอง)

    ส้นชัยนั้นแสนหอมหวาน

  • go staffordshire #1

    Swim 1.9KM

    วันศุกร์ : 2 วันก่อนแข่ง

    วันนี้เราไปฟัง breifing ตอนประมาณ 11 โมงครึ่ง พยากรณ์อากาศบอกว่าอุณหภูมิน้ำในวันแข่งอยู่ที่ 19 องศา หลังจากฟังบรี้ฟเสร็จ เราตั้งใจไปดูสถานที่จริงกันที่ Chasewater (อ่างเก็บน้ำขนาดใหญ่ ที่คนมาเล่นกีฬาทางน้ำ และส่องสัตว์) ครั้งแรกที่เห็นอ่าง โอ้วมายด์ คือมันไกลมาก ไกลลิบลับ โคตรไกล ไหวมั้ยนานา ลิ่นปลอบใจว่ามันเป็นรอบเดียวไงเลยไกล ยืนสงบนิ่งทำใจซักพัก พร้อมถ่ายรูปเป็ด ห่าน หงษ์ ที่เราจะลงน้ำด้วย แล้วฝนก็เริ่มตกโปรยปรายลงมา...

    วันเสาร์ : 1 วันก่อนแข่ง

    วันนี้เป็นวันที่เค้าเปิดให้นักกีฬาลงไปทดลองว่ายในสถานที่จริงได้ โน้ตเลือกที่จะไม่ลงเพราะ 1) ไม่อยากใส่เวทสูทเปียกๆในวันแข่งพรุ่งนี้ และ 2) ข้อนี้สำคัญมาก โน้ตกลัวลงวันนี้แล้วจะไม่กล้าลงอีกวันพรุ่งนี้ มันหนาวมากนะ เราเดินไปดูทางขึ้นจากน้ำ มีนักกีฬาหลายคนลงมาซ้อม บางคนขึ้นมาแล้วพูดว่า น้ำอุ่นจัง (หราาาาาา) ระหว่างทางเดินไปเราต้องผ่านจุด Transition 1 คือไกลมากกกกกกกกก ลิ่นบอกว่าไกลพอๆกับพัทยาไตรคราวนี้ เพิ่มเติมคือ หญ้า พื้นปูน บวกยางมะตอยอันหนาวเย็น เค้าว่าวันจริงจะมีพรมบางจุด

    โน้ตใช้เวลาดูทุ่นหลักสีเหลืองในการเลี้ยวอยู่ซักพักเลย ทุ่นหลักมี 4 ทุ่น ซึ่งไม่ตรงกับแผนที่ตอนบรี้ฟ การมาดูสถานที่จริงนั้นดีมาก เพราะมันทำให้เข้าใจสนามมากกว่าการฟังและดูทาง powerpoint โน้ตต้องอ้อมซ้ายของทุกทุ่น จนกระทั่งทุ่นสุดท้ายที่ต้องอ้อมขวา แต่ยังไงก็ยังงงตอนลงอยู่ดี มันมีทุ่นยาวเหมือนไส้กรอกอีสาน กั้นเป็นลู่ซ้ายขวา ห่างจากโป๊ะปล่อยตัว เราต้องทำยังไงนะ เวลาเริ่มตอนลงโป๊ะ หรือ ตอนผ่านเข้าลู่ไส้กรอกอีสาน ไม่มีใครให้ถามเลย ทุกคนไปกองอยู่ที่จุดซ้อมหมด เดินกลับรถแบบงงๆ พร้อมฝนที่โปรยปรายลงมาอีก

    วันอาทิตย์ : วันแข่ง

    วันนี้ตั้งปลุกตี 3 ครึ่ง ด้วยความที่เป็นคืนวันเสาร์ ผับข้างๆ bed and breakfast ที่เรานอนมี live band ฮะ ตั้งแต่ Oasis มาถึง Coldplay แม่งระทึกทั้งคืน ดนตรียังพอเพลินๆหลับได้ สุดท้ายหลังผับเลิกค่ะ ไม่รู้กรีดร้องเพราะเมาหนักหรือตบกัน หลับๆตื่นๆช่วงก่อนนาฬิกาปลุก ตื่นมาก็ค่อนข้างสดชื่น (นอนไปตั้งแต่ประมาณ 2 ทุ่ม) และก็กินพอมาตั้งแต่มาถึงที่นี่ เปลี่ยนชุดเสร็จแล้วก็ออกเดินทาง

    การแข่งที่นี่นั้น T1 และ T2 อยู่คนละที่กัน ถ้าลงเดี่ยวต้องคิดดีๆเลยว่าเอาของอะไรไว้ไหน ของเราชิวๆ แบกไปหมดเลยเป็นชุดเผื่อหนาว (ชุดวิ่งแขนขายาว พร้อมเสื้อฝน) แต่เตรียมยังไงก็ยังไม่พร้อม อากาศบกเช้านี้สว่างแล้วตั้งแต่ตี 4 ครึ่ง แต่ไม่มีแดด หนาว แต่ก็ยังดีที่ฝนยังไม่ตก เราไปถึง Shugborough Hall ที่อยู่ของ T2 และเส้นชัย เพื่อนั่งรถ shuttle bus ไปอ่างเก็บน้ำ Chasewater พยาการณ์อากาศบอกว่าวันนี้น้ำอุ่นขึ้นเป็น 20 องศา แต่ก็ไม่ทำให้โน้ตรู้สึกอุ่นใจขึ้นเท่าไหร่ เราเดินไปจุด T1 เพื่อดูที่เปลี่ยนตัวส่ง chip ต่อ เสร็จแล้วก็เดินรอดู Pro ออกตัว สำหรับโปร เค้าจะโดดลงจากโป๊ะก่อน ได้ warm up แปปนึงก่อนไปรอที่ทุ่นไส้กรอก พอ 7 โมงแตรดังโปรก็เริ่มออกตัว เป็นการเปิดรายการแข่ง Ironman 70.3 Staffordshire อย่างเป็นทางการ

    ระหว่างรอโน้ตมีเวลาเกือบชั่วโมงครึ่ง วันนี้คงไม่ได้วอร์มในน้ำ การวอร์มบกก็ยากเหลือเกิน ใส่เวทสูทก็ยังหนาว ต้องใส่ฮูดดี้ทับ วอร์มไปไม่มีเหงื่อเลยอ่ะ แย่แน่ๆ หลังจาก wave ก่อนหน้าไปแล้ว เราก็ยืน standby ในกลุ่มตามเวลาที่เราคาดว่าจะจบในวันนี้ ถ้าตาม pace (จริง?) ที่งานชะอำซึ่งเป็นการว่ายทะเลครั้งที่ 2 คือโน้ตน่าจะจบในเวลาประมาณ 35 นาที ในใจคิดว่าไม่น่าไหวหรอก 40 นาทีน่าจะประมาณนั้นมั้ง

    โน้ตค่อยๆเดินเท้าเปล่า พาตัวเองผ่านกลุ่ม 55 นาที 50 นาทีไปเรื่อยๆ จนไปหยุดอยู่ที่ 37.5 นาที อันนี้แหละประมาณนี้ จำเรื่อง A Bug’s Life ได้มั้ย โน้ตรู้สึกเหมือนอย่างงั้นเลย รู้สึกตัวเล็กมากท่ามกลางฝรั่งร่างสูงใหญ่ ยิ่งหนาวตัวยิ่งหดจิ๋วเล็กลงเรื่อยๆ เวลาเริ่มใกล้เข้ามา เราเดินไปรอบนท่าไม้ก่อนไปที่โป๊ะ เค้าบอกว่าอย่าวิ่ง เวลาจะเริ่มหลังจากผ่านโป๊ะ ระหว่างรอยืนคุยกับฝอร่างยักษ์ข้างๆ นางเคยมาปีที่แล้ว นางบอกว่า bike course เร็วมาก (ประมาณว่าไม่ยากมาก) แล้วเราก็กล่าวลากันด้วย Have fun และ Good luck

    เสียงแตรดัง ปู้นนนนนนน

    ทุกคนกรูกันไปที่โป๊ะปริ่มน้ำ ไม่มีใครผลักกัน เดินไปแบบสง่างามตามกลุ่ม มารยาทดีดั่งผู้ดีอังกฤษ (เว่อร์ไป) โอ้ว สหายด้านหน้าค่อนไปทางซ้ายก้นกระแทกโป๊ะไปซะแล้ว กดนาฬิกาปุ๊ป โน้ตเลยตัดสินใจกระโดดพุ่งหลาวลงน้ำเลย เพราะกลัวล้ม ตุ้ม!

    ช็อกค่ะ มือแข็ง brain freeze ร่างช็อก ขาแข็ง หนาวมาก หายใจไม่ออก ความรู้สึกละเอียดอ่อนและชัดมาก ความหนาวมันวิ่งผ่านไล่จากปลายเล็บ มาที่นิ้ว ท่วมมือ แล้วผ่านพรวดไปที่เท้า เกิดอาการชุดรัดขึ้นมากะทันหัน ใจเต้นรัวๆๆๆๆๆ ถึงแม้จะตื่นเต้นน้อยกว่าตอนคลื่นแรงบวกแมงกะพรุนที่ชะอำ แต่คราวนี้เป็นอาการกลัวแทน คือหายใจขัด ตัวแข็งไปหมด อกแน่น จุกอก เหมือนคนเรอไม่ออก บิดไปมาก็ยังไม่เรอ แต่หยุดว่ายไม่ได้เพราะถ้าหยุดคงแข็งตาย ต้องขยับแขนขาไปเรื่อยๆ บอกกับตัวเอง “ว่ายไปโน้ต ว่ายไป” คราวนี้ยังเริ่มได้ด้วยท่าฟรีสไตล์ และพยายามว่ายไหลๆ 3 stokes หายใจที สลับซ้ายขวา โน้ตไม่สามารถว่ายไหลๆ แขนยืดได้อย่างที่เคยทำได้ คงเป็นเพราะใส่เวทสูท ที่ถึงแม้ว่าชุดจะยืดหยุ่นยังไง ก็ไม่สามารถหมุนแขนง่ายได้เท่าชุดหัวไหล่เปลือย มือก็ผลักน้ำไม่ได้สุด มันเกร็ง มันติดขัดไปหมด แต่ขาก็พยายามตีไปเรื่อยๆ ไม่ให้โดนความหนาวลักพาขาเราไป

    ทุ่นแรกผ่านไปไม่ยากนัก เพราะอยู่ใกล้กับลู่ไส้กรอก (ฮา) คือใกล้โป๊ะน่ะ โน้ตผ่านทุ่นที่ 2 ไประหว่างพูดคุย พร้อมปลอบตัวเอง ว่าใจเย็นๆ สงบสติอารมณ์ให้ได้ เราแข่งกับตัวเอง อย่าไปเร่งตามใคร ทั้งๆที่รู้ตัวอยู่ตลอดว่าเราแข่งเพื่อตัวเราเอง แต่โน้ตก็อดกดดันตัวเองไม่ได้ อาจเป็นเพราะคิดว่าเราเองว่ายน้ำดี คิดว่าเราต้องทำได้ดี คาดหวังเยอะ กดดันเอง

    ด้วยความที่กลัวว่ายเบี้ยวไปไกล โน้ตต้องว่ายท่ากบสลับกับฟรีสไตล์ ช่วงว่ายกบทำให้น้ำเริ่มเข้ามาในเวทสูทจากด้านหลังคอ แต่ทำไงได้ ท่ากบก็ยังดีกว่าลอยตัวนิ่งๆไม่ไปไหนนะ หลังจากพูดคุยกับตัวเองซักพักหลังจากอ้อมทุ่นที่ 2 จิตใจเริ่มนิ่งขึ้น ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ระยะทางว่ายยาวๆ ก่อนหักเลี้ยวอีกครั้งก่อนขึ้นบก โน้ตเริ่มว่ายดีขึ้น พยายามว่ายไหลๆ มีโดนจับขาบ้าง โบกหัวบ้าง แต่ก็ถือว่ามี space ข้างตัวในการว่ายพอควร นักว่ายน้ำคนอื่นๆ ยังคงแซงโน้ตไปอย่างต่อเนื่อง แต่บางจังหวะเราก็เห็นหมวกสีอื่นที่ปล่อยตัวก่อน wave เราอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก เออ อย่างน้อยเราก็คงไม่เป็นคนสุดท้ายนะ ว่ายไปว่ายไปเรื่อยๆ ความรู้สึกในการรับรู้อุณหภูมิน้ำเริ่มลดลง ร่างกายอุ่นขึ้น แต่มองไม่เห็นเพราะฝ้าขึ้นเต็มแว่น แถมน้ำก็เป็นสีน้ำตาล และมีสาหร่ายปลิวๆประปราย ยังคงมีท่ากบบ้าง ไม่เป็นไร ไปเรื่อยๆๆ

    สุดท้ายก็อ้อมทุ่น 3 มาจนได้แบบเบี้ยวๆ ทางยาวจากทุ่น 2 มา 3 น่าจะไหลลื่นสุดละ ฝ้ายังคงขมุกขมัว สุดท้ายตัดสินใจหยุดล้างแว่น แต่ว่ายไปได้อีกนิดหน่อยก็ฝ้าขึ้นอีก ร่างกายมันอุ่นกว่าน้ำมากแล้วสินะ ที่นี่เค้าบอกว่าห้ามเอามือสัมผัสด้านล่าง อ่าว แล้วตอนจะขึ้นจากน้ำทำไง มองไม่เห็นไรเลย งง ระหว่างทางใกล้ฝั่งมากแล้วโดนพี่เบิ้มเบียดกลาง ประหนึ่งเค้าทั้งคู่กำลังว่ายเข้าหากัน ไม่เป็นไรชั้นก็กบรอ กลัวโดนบด ว่ายๆไป เริ่มเห็นทางลาดปูน สำหรับเวลาเอาเรือลงน่ะ จะเอื้อมไปจับ อ่าว จับไม่ถึง โอเคว่ายต่อๆ มือแตะพื้น เย้!

    วิ่งขึ้นมาพื้นอย่างเย็น ฝนก็เริ่มตกลงมาแล้ว คนทั่วไปเค้าต้องรีบถอดเวทสูทครึ่งตัว แต่ไม่ ชั้นไม่ถอด หนาวง่ะ มองดูนาฬิกา เฮ้ย ไม่แย่อย่างที่คิด 40:40 นาทีตามเวลาซุนโต้ เอา วิ่งต่อ! พื้นที่ว่าจะมีพรม ก็มีพรมบ้างบางจุดที่ขรุขระมาก โน้ตรีบวิ่งเพราะหนาวไม่ใช่อยากเร็วหรอก สรุปแล้ววิ่งเหนื่อยกว่าว่ายอีก ฮาาา วิ่งพรวดทะลุเต้นท์ T1 ถอดชิปให้คอลลิ่น แล้วส่งนางออกไปปั่นท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

    Bike 90KM

    ลิ่นออกตัวปั่นไปท่ามกลางสายฝน โน้ตเดินกลับเข้าเต้นท์มานั่งพังพาบอยู่กับพื้นหญ้า เจ้าหน้าที่ถึงกับเดินมาถามว่าโอเคมั้ย ก็โอเคแหละ แค่อยากได้น้ำซักหน่อยก็ยังดี

    ขออธิบายเรื่องจุด Transition นิดนึง คือเค้าจะมีเต้นท์ ที่โน้ตบอกว่าวิ่งทะลุออกไปหาลิ่นน่ะ เต้นท์เป็นจุดเปลี่ยนชุด และมีราวแขวนถุง Bike bag สำหรับให้ทุกคนเอาของที่จะใช้ในการปั่นออกไป เสร็จแล้วก็ยัดเวทสูทเปียกๆที่เพิ่งถอดออกมากลับเข้าไป แล้วไปทิ้งไว้ในโซน drop off นอกเต้นท์ ก่อนวิ่งออกไปเอาจักรยานที่แขวนไว้ท่ามกลางสายฝนด้านนอก แล้วเนื่องจากเรามีจุดแตะมือด้านนอกเต้นท์ ซึ่งเป็นจุดนัดพบของทีม relay ทุกทีม ไม่ได้มี station ส่วนตัว เลยทำให้ขลุกขลักและลนๆเล็กน้อย เจอลิ่นพร้อมถุงเพื่อเปลี่ยนชุด ไม่มีน้ำเตรียมไว้ ส่งชิปต่อ รับถุงมา ส่งต่อพลัง แล้วก็ให้ลิ่นรีบออกตัวไป

    หลังจากนั้นโน้ตก็เข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อนั่งรถบัสกลับจุด T2 ที่จะไปรับไม้วิ่งต่อจากลิ่น กว่าจะเปลี่ยนชุดเสร็จ ก็นานพอควร เท้าเต็มไปด้วยเศษหญ้า แต่คนที่นี่ดูชิวมาก ประหนึ่งเกิดมาพร้อมความเปียกชื้น และทุ่งหญ้าเปื้อนโคลน เปลี่ยนชุดเสร็จ เอาถุงเวทสูทไปทิ้งไว้ให้เค้าเอากลับไปให้ แล้วก็เดินข้ามสะพานลอยกลับไปจุดขึ้นรถบัส ว้าย คิวยาวมาก เริ่มล่ก โน้ตเดินไปถามว่ามีคิว 2 คิวแบบตอนขามามั้ย ตอนมาเค้ามีคิว Athlete และ Spectator (หรือคนมาชม) เค้าจะรีบให้นักกีฬาได้ขึ้นรถบัสไปก่อน ส่วนคนดูก็ต้องซื้อตั๋วเป็น day pass เพื่อรอรถรอบหลัง สรุปคือมีคิวเดียวขากลับ รอไปเรื่อยๆ รอนานมากจนเริ่มลนหนัก เพราะรถใช้เวลาประมาณ 35 นาทีกว่าจะไปถึง รวมกับความอ้อยตอนเปลี่ยนชุดก็จะร่วมชั่วโมงแล้ว กลับไปก็ยังต้องกินอีก จะทันมั้ยนะ คือคาดกันว่าลิ่นจะใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงบวกลบในการปั่น แล้วเจ้าหน้าที่ก็เดินมาบอกว่ารถบัสหลายคันติดอยู่ตอนขาไปส่งคนรอบที่แล้วที่ T2 คิดว่าน่าจะติดปิดถนนให้นักปั่น โน้ตเลยเดินไปหาเค้าอีกรอบ บอกว่าขอชั้นไปก่อนได้มั้ย ชั้นต้องกลับไปวิ่งอีก แล้วเค้าก็ให้โน้ตไปรอด้านหน้าสุด น่าจะได้ไปรถรอบแรกแล้วละ (สำเนียงเจ้าหน้าที่คนนี้ฟังยากมากกก)

    กว่ารถจะไปถึงที่ T2 ก็เกือบ 11 โมง ขอบอกว่าที่นี่จัดงานดีมาก ไม่มีปัญหาเรื่องการจราจรเท่าไหร่ อาสาสมัครทำงานแข็งขัน ติดอยู่ที่แค่ว่าพื้นที่มันกว้างมาก เดินไกลมาก แล้วคราวนี้ไกลขึ้นไปอีกเพราะรถต้องจอดด้านนอก เพราะปิดเส้นทางให้จักรยาน เดินไป เดินเข้าไป คนส่วนใหญ่ที่กลับมารอบนี้ด้วยกันเป็นกองเชียร์ ซึ่งดูเคยชินกับสภาพอากาศแบบนี้มาก เกือบทุกคนมาด้วยรองเท้าบูทยาง! เราจอดรถกันที่ทุ่ง ซึ่งมีทั้งขี้วัว ขี้แพะ ขี้แกะ โน้ตเดินกลางสายฝนที่ยังตกอย่างต่อเนื่อง เข้าทุ่งเพื่อหารถที่เช่ามา ซึ่งเป็นรถค่อนข้างฮิตของที่นี่ ทะเบียนก็จำไม่ได้ รีโมทไม่มีที่กดหาด้วยเสียง ใช้ความรู้สึกล้วนๆในการเดินแกะรอยทางเก่าที่เดินไปเมื่อเช้า

    อ้า เจอรถแล้ว อ้อยต่อในรถด้วยการกินพิซซ่าที่เอามาด้วย กินไม่ลงล่ะ งับไปได้ครึ่งชิ้น เมื่อเช้าก่อนว่ายก็ไม่ได้กินอะไรนอกจากกล้วยตากที่เอามาจากไทย 1 ซอง อ่ะ กินกล้วยตากอีกซองก็ได้ แต่ยังกินน้ำไม่ได้เพราะปวดฉี่มาก ลืมฉี่หลังว่าย โอเค ออกไปฉี่แล้วค่อยกลับมาเปลี่ยนชุดละกัน กว่าจะกลับได้เปลี่ยนชุดก็ 11:30 คิดว่าลิ่นน่าจะปั่นเสร็จประมาณ 12:00 กรี้ดๆๆๆๆๆ ล่กๆๆๆๆๆ ทางไป T2 ก็ต้องเดินๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ การ track ลิ่นก็ยากมาก ไม่มีสัญญาณเลย ไปถึง T2 ก็ใส่ถุงเท้า เปลี่ยนรองเท้าวิ่ง ทุกอย่างยากขึ้นเมื่อเท้าเปียกชุ่ม เปลี่ยนเสร็จก็ออกไปรอนอกเต้นท์เหมือนเดิมเผื่อรอแตะมือเปลี่ยนตัว ฝนยังคงตกอยู่ ไม่มีที่วอร์มเลยล่ะ เพราะออกนอกเต้นท์มาก็มีมุมเล็กๆที่รอ แล้วก็เป็นทางแคบๆให้นักวิ่งวิ่งออกไป โน้ตก็ยืนเต้นๆอยู่ใต้ร่มที่มุมนั้น

    12:03 ลิ่นยังไม่มา น่าจะไปฉี่อีกซักรอบ

    12:13 ลิ่นยังไม่มา ลิ่นโอเคมั้ยนะ เราก็น่าจะไปฉี่ตั้งแต่ 10 นาทีที่แล้ว

    12:23 ลิ่นยังไม่มา เป็นอะไรมั้ย ล้มมั้ย ทางลื่นมากแน่ๆ ขอให้ปลอดภัยนะ โอเคไปฉี่ละ

    12:25 มองไปที่ที่แขวนจั๊ก อือ ลิ่นยังไม่มา ไปเปลี่ยนชุดในเต้นท์ละกัน (เดิมหนาว เลยใส่เลกกิ้งยาว)

    12:35 เห็นลิ่นวิ่งมาแต่ไกล มาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ ดูไม่กระย่องกระแย่ง ไม่น่าล้มนะ ตะโกนไป “Boobki! Through the tent!” ซักถามว่าโอเค ไม่เจ็บนะ แล้วก็ส่งต่อพลัง ลิ่นบอกว่า "It's a mud fes(tival) out there!" เละมาก!

    12:40 นาฬิกาเริ่ม ไป!

    โอเค ตัดมาที่จั๊กลิ่น ให้ลิ่นเล่าให้ฟังนะ ลิ่นว่า “Wet. Cold. Beautiful. A 90km rollercoaster ride around the rolling hills of the Staffordshire countryside”

    เฮ้ย แค่เนี้ย!!!!! ล้อเล้น ลิ่นเขียนมา 2 หน้า A4 ฮะ กรี้ดดดดดด

    การรอคอยที่ T1 นั้นผ่านไปด้วยความรวดเร็ว ลิ่นวอร์มร่างกายเบาๆ ในขณะที่มองดูนักกีฬาคนอื่นๆผ่านจุด transition ไปด้วยความรวดเร็ว บางคนไปขึ้นจั๊กเลย บางคนก็แวะเข้าห้องน้ำเคลื่อนที่ก่อน วันนี้ลิ่นแต่งตัวเตรียมออกปั่นด้วยเสื้อผ้าที่ใช้ปั่นในอากาศร้อนระอุที่ไทย แปลกดีเหมือนกันที่มันไม่หนาวอย่างที่คิด ทั้งๆที่ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง

    ไม่นานโน้ตก็วิ่งยิ้มร่าทะลุเต้นท์มา (ชั้นยิ้มด้วยหรอ ไม่รู้ตัวเลย) เราส่งต่อชิปกันด้วยความว่องไว ให้กำลังใจกันแล้วลิ่นก็วิ่งไปที่ราวแขวนจั๊กบนหญ้าเฉอะแฉะ พร้อมกับท่องในใจว่า อย่าล้มนะ ล้มนี่เละมากนะ โคลนทั้งนั้น

    (กิ)โลแรกผ่านอ่างเก็บน้ำที่โน้ตว่าย เป็นโซนห้ามแซงเพราะเป็นทางแคบที่มีหลังเต่ามากมาย แต่เอาเข้าจริงๆ ลิ่นว่าเค้าไม่รู้สึกว่าทางแคบอย่างที่คิดไว้ แต่หลังจากนั้นสิ ของจริงมาแล้ว เริ่มเข้าสู่เส้นทางขึ้นลงอันแสนแคบและคดเคี้ยว แถมมีความเปียกชุ่มเพื่อเพิ่มอรรถรสอีกด้วย เนื่องจากลิ่นไม่ถนัดทางชัน นางว่า 36-28 ทำงานหนักมาก (อะไรฟะ) ปั่นขึ้นอย่างเหนื่อย ตอนนี้แว่น visor ที่ติดกับหมวกเริ่มฝ้าขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากผ่านไปแค่ 20 นาที แต่ก็ยังปั่นต่อหวังว่าความเร็วจะทำให้ฝ้าเบาบางลง สุดท้ายไหลลงเนิน -10% แบบโคตรกลัวด้วยการหรี่ตามองทางผ่านรูระบายอากาศบนแว่นด้านบน สุดท้ายก็รู้ตัวว่าแม่งโคตรอันตราย เลยตัดสินใจหยุดแล้วเคลียร์แว่นด้วยมือตัวเอง เส้นทางเนินนั้นเต็มไปด้วยความเขียวสดชื่น แต่แอบน่ากลัว เพราะทางทั้งแคบ ลื่น ลงเนิน คดเคี้ยว พุ่มไม้สูงเท่าหัวทั้งสองข้าง เหมือนปั่นเข้าอุโมค์ ซึ่งมาพร้อมโค้งหักซอกเป็นระยะ ขอบคุณนะลิ่น ที่สุดท้ายยังมีสติแล้วยอมหยุด แล้วจัดการกับวิสัยทัศน์การมองเห็นของตัวเอง

    ฝนตกลงมาตลอดทางเลย แถมบางช่วงก็เป็นฝนห่าใหญ่ ตกหนักจนทำให้น้ำท่วมรองเท้าเลยอ่ะ ดราม่าตลอดทางเหอะ สมองก็เริ่มคิดไปว่าน่าจะแต่งตัวให้เหมาะกับสภาพอากาศมากกว่านี้นะ แล้วนางก็เริ่มละเมอไปถึงคอลเลกชั่นกันน้ำ Rapha Shadow  (- -") แล้วซักพักนางก็ตื่นจากฝันเพราะไม่มีสิ่งนั้นในครอบครอง เลยได้แต่โอดครวญว่าน่าจะเอาเสื้อกันฝน และถุงเท้ากันน้ำ(ที่ใส่ทับรองเท้า) ที่ทิ้งไว้ที่โรงแรมมาด้วย Oh well ก็แค่ปั่นในอุณหภูมิ 11-14 องศา แถมมีลม ฝน และทางลงเบาๆ นิดหน่อยเอง ฮาาาา

    ลิ่นว่าครึ่งทางแรกนั้นเป็นการปั่นที่ยากที่สุดตั้งแต่ปั่นจักรยานมา แถมเป็นเส้นทางตอกย้ำ skill จักรยานอันน้อยนิดที่พกติดตัวมาด้วย โดยเฉพาะช่วงทางลงเขาที่ลิ่นต้องฝากชีวิตไว้ด้วยการเกาะแฮนด์ปกติด้วยความหวังว่าจะไม่ล้ม ในขณะเดียวกันคนส่วนมากจะแล่นฉิวลงไปด้วย aerobars โถ.... ลิ่น แต่ถึงแม้ว่าจะยากมาก มันก็เป็นการปั่นที่ชอบที่สุดแล้วล่ะ

    สองข้างทางปั่นจะมีกองเชียร์มายืนให้กำลังใจท่ามกลางสายฝน เกือบตลอดทางมีเสียงปรบมือ ผู้คนตะโกนให้กำลังใจ และเสียงกระดิ่งวัวดังก้อง ลิ่นประทับใจมาก ผู้คนน่ารัก ชุมชนเข้มแข็ง

    เส้นทางปั่นนั้นเต็มไปด้วย Powerbar เจล น้ำ เกลือแร่ กล้วย ทั้ง 4 จุด ลิ่นมี nutrition เตรียมมาพร้อมแล้ว เลยปั่นต่อไปเรื่อยๆ (แต่นางบอกให้โน้ตเก็บเจลให้ตอนวิ่ง ห่ะ)

    หลังจาก 2 ชั่วโมงครึ่ง ระยะทางผ่านไป 70 โล ตะคริวเริ่มมา แต่ก็ยังทนปั่นต่อไป จนกระทั่งมาถึงจุดที่รู้ว่าช่วงต่อไปเป็นทางขึ้นเขาอีก ลิ่นเลยตัดสินใจหยุดลงมาจัดการกับตะคริวตัวร้ายจากความหนาวเย็น นักปั่นหลายคนตะโกนแนะนำว่าให้สะบัดขาไล่ตะคริว “shake-it-out!” โน้ตคิดว่าสภาพร่างกายลิ่นได้ถูกปรับให้เคยชินและทนทานกับความร้อนแบบไทยได้มากกว่าความหนาวที่นี่แล้วล่ะ พอตะคริวหายไป ลิ่นก็ต้องเซ็งเมื่อรู้ว่าไม่สามารถปั่นทำเวลาได้อย่างที่คาดไว้ที่ 3 ชั่วโมง ตอนนี้ยังเหลืออีก 20 โลที่เต็มไปด้วยทางขึ้นเขา โถ.... ลิ่น หลังจากไล่ตะคริวได้แล้วก็ไปต่อ พอขึ้นไปถึงยอดเนินแล้วก็มีกองเชียร์ตะโกนว่า "The pain is over, it's downhill all the way now!” ลิ่นยิ้มร่าด้วยความดีใจประหนึ่งได้กินไอติม โอเค สู้! ไปต่อค่ะ

    ช่วงสุดท้ายก่อนเข้า T2 เป็นเส้นทางที่คุ้นเคยเพราะเป็นทางที่เราเข้าออกตอนมารับบรี้ฟตั้งแต่หลายวันก่อนแข่ง ลิ่นบอกว่าแอบเสียใจที่ให้โน้ตรอนาน แต่ก็ปั่นเข้า Shugborough estate มาด้วยความรวดเร็วพร้อมกำลังใจทั้งสองข้างทาง แต่ถึงยังไงก็ดีใจมากที่ปั่นผ่านมาได้โดยที่ไม่มีปัญหาเช่น ยางแตก หรือจั๊กพัง และที่สำคัญคือไม่บาดเจ็บ หรือล้มบนถนนที่โคตรลื่น T2 นั้นเละเทะมาก ทั้งโคลน ทั้งหญ้าเละ ลิ่นเห็นโน้ตรออยู่แต่ไกล ลิ่นรีบแขวนจั๊กแล้ววิ่งทะลุเต้นท์ส่งต่อพลัง พร้อมใส่ชิปให้ที่ข้อเท้าซ้าย แล้วส่งโน้ตออกวิ่ง

    โดยรวมแล้ว 90 โลเป็นเส้นทางที่ยาก แต่ก็สวยมาก อาสาสมัครและผู้คนที่มาคอยเชียร์ก็โคตรน่ารัก นักกีฬาก็มีหัวใจนักกีฬาอย่างแท้จริง ไม่มีใครโกง ไม่มีใคร draft ใคร และไม่มีใครขวางทางใคร งานจัดได้ดีมาก ถึงแม้อากาศจะไม่ค่อยอำนวย แต่เชื่อเถอะว่าอากาศดีๆที่นี่ก็มีนะ มีภาพปีที่แล้วเป็นตัวอย่าง ใช่ค่ะ เราโดนหลอกด้วยภาพแดดออก ฟ้าใสเมื่อปีที่แล้ว ฮาาาาาา

    Stats: Distance - 90.4km / Elevation gain - 761m / Ride time - 3:19hrs / Total time - 3:28hrs

    TBC

  • wild ruins

    We spent the late afternoon exploring an abandoned site in Alfreton. Going along single narrow country lane lined with tall trees, we missed the virtually concealed entrance of a public footpath to go into the fields. After wandering around, we finally found a stile to cross over the stone wall.

    Despite the pouring rain, this place was magical. There was no one but us and a few sheep and cows grazing in the drizzling rain.

    The path was green on both sides with ferns as tall as I. It was time for slugs and snails to come out and play too. We kept marching ahead, keeping ourselves low and trying not to land on our bums on the slippery mud filled single track without knowing exactly where to go. Then the landscape changed to a pine forest and there it was, the ruins of Trinity Chapel.